Galatasaray’ın Ajax deplasmanında oynadığı futbolu izlerken aklımdan tek cümle geçip durdu:
“Bu sadece bir galibiyet değil, Avrupa’da güç gösterisi.”

Sezona Frankfurt’ta kabus gibi bir başlangıçla giren, on dakikada üç gol yiyip yere çakılan Galatasaray’dan eser yok artık. Aynı takım, aynı teknik direktör, ama bambaşka bir zihniyet… Liverpool’u yenen, Bodo/Glimt’i deviren, şimdi de Johan Cruyff Arena’da Ajax’ı 3-0’la eve yollayan bir makine var karşımızda. Skor tabelasında 3-0 yazıyordu ama hikâyenin adı şuydu: “Avrupa Fatihi geri dönüyor.”

FRANKFURT’TAN AJAX’A UZANAN DÖNÜŞÜM

Frankfurt hezimeti aslında bir futbol takımı için “uyandırma servisi” gibiydi. O gün herkes aynı soruyu soruyordu:
“Bu kadar yatırım, bu kadar yıldız… Avrupa’da yine mi hayal kırıklığı?”

Cevap, haftalar içinde geldi. Okan Buruk, o maçtan sonra bir şeyi kalın kalemle deftere yazdı:
“Gol atmakta sorunumuz yok, önce gol yememeyi öğreneceğiz.”

Liverpool ve Bodo maçlarında bunun ilk işaretlerini görmüştük. Ajax deplasmanında ise bu fikir, adeta sahaya kazındı. İlk 25 dakika öyle bir dominasyon izledik ki, sanki maç Johan Cruyff Arena’da değil, Rams Park’ta oynanıyordu. Top Galatasaray’da, ritim Galatasaray’da, özgüven Galatasaray’da…
Ajax, 27. dakikaya kadar doğru dürüst yerleşip atağa çıkamadı. Tribünler ancak o zaman maça girebildi. Bir Hollanda ekolüne, pas futbolunun mabedine gidiyorsunuz ve rakibi kendi sahasında bu kadar çaresiz bırakıyorsunuz. Bu, skorun ötesinde bir teknik–taktik üstünlük hikâyesi.

OKAN BURUK’UN AVRUPA SINIFI

Bu galibiyetin altına sadece “Osimhen hat-trick yaptı” diye imza atmak büyük haksızlık olur. Okan Buruk, bu sezon Şampiyonlar Ligi’nde sadece maç kazanmıyor, aynı zamanda “doğru oyunu” oynuyor.

İlk yarıda topa sahip olup, oyunu boğazlayan bir Galatasaray izledik. Rakibine presle nefes aldırmayan, geçiş imkânı tanımayan, her topu ikinci bölgede kazanan bir takım…
Ama Okan Buruk’un fark yarattığı an, ikinci yarının başlangıcıydı.

Barış Alper hamlesi, Ajax’ı tam kalbinden vurdu.
Savunma arkasına koşu tehdidi, yorgun Ajax savunmasını parçaladı. Galatasaray artık sadece “topa sahip olan takım” değil, aynı zamanda “boşlukları öldürücü şekilde değerlendiren takım” hâline geldi.

Bu, Avrupa’da seviye atlamaktır.
Artık “saldırıyoruz, gol atıyoruz ama kolay gol yiyoruz” takımı yok. Yerini “sabredelim, önce sağlam duralım; nasıl olsa bir yerde kalitemiz konuşur” diyen, olgun bir Galatasaray aldı.

OSIMHEN: HAKSIZ REKABETİN ADI

Ve gelelim gecenin başrol oyuncusuna…
Victor Osimhen.

Bazen oyuncu değil, konsept transfer yaparsınız. Osimhen tam olarak böyle bir isim.
Bu seviyede bir santrforu kadroda tutmak zaten başlı başına başarıydı. Şimdi bu oyuncu, Şampiyonlar Ligi’nde Galatasaray formasıyla gol krallığı kovalıyor. Bu, yalnızca Galatasaray’ın değil, Türk futbol tarihinin resmidir.

İlk golde Sane’nin kemiğine kadar ölçülmüş ortasına, kaleciden çekinmeyen, stoperden korkmayan bir forvet koşusu yaptı. İkinci golde penaltı noktası sakinliğini; üçüncüde tekrarı zor bir özgüveni izledik.
Penaltıların her biri adrese teslim; kalecinin sağı, solu fark etmiyor. Topa giderken yürüyüşünden bile “Gol olacak” hissini veriyor.

Osimhen artık rakip için sadece bir santrfor değil, psikolojik baskı unsuru. Savunma onun olduğu bölgede hata yapmamak için geriliyor, gerildikçe daha çok hata yapıyor. Ajax savunmasının yaşadığı tam olarak buydu.

SAVUNMANIN GİZLİ KAHRAMANLARI

Skor tabelası Osimhen’i yazdı ama bu gecenin görünmeyen kahramanları da vardı.

Davinson–Abdülkerim ikilisi, ceza sahasını betonlaştırdı. Weghorst’un varlığını çoğu zaman unuttuk. Hava toplarında, ikili mücadelede, savunma çizgisini bozmamada neredeyse kusursuzdular.
Lemina, tam bir “gizli on numara” rolünde oynadı. Topu ikinci bölgeden üçüncü bölgeye taşıyan, presin yönünü belirleyen, dönen her topu süpüren isimdi. İlk golün hazırlığında yaptığı akıllı pas, pozisyon bilgisiyle birleşince değerini daha net anlıyorsunuz.

Torreira, her zamanki gibi sahada görünmeyen sigorta. Her boşluğu kapatan, her ikili mücadelede oraya bir şekilde yetişen, top rakibe geçtiğinde ilk ekrana gelen isim.
Singo’ya ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Sağ bek değil, sanki kanat beki, stoper, box-to-box orta saha karışımı bir hibrit oyuncu izliyoruz. Göğsüyle çalım atıyor, fizik üstünlüğüyle rakibini adeta sahadan siliyor, hücumda da savunmada da devamlı oyunun içinde. Bu seviyede böyle bir atletizm, Galatasaray’ın eline büyük koz veriyor.

BARIŞ ALPER’İN CEVABI SAHADA

Barış Alper Yılmaz adına da özel bir geceydi.
Eleştirildi, zaman zaman ıslıklandı, tartışıldı… Ama Şampiyonlar Ligi’nde Ajax deplasmanında oyuna girip iki penaltı kazandırıyorsanız, en büyük cevabı çoktan vermişsiniz demektir.

Barış’ın fizik gücü, direkt oyuna yatkınlığı, savunma arkasına koşularıyla yarattığı tehdit, Ajax’ı çökerten ana unsurlardan biri oldu. Bu seviyede böyle bir joker oyuncuya sahip olmak, her teknik direktörün rüyasıdır. Okan Buruk bu rüyayı elinde tutuyor.

OKAN BURUK VE AVRUPA FATİHİ KİMLİĞİ

Galatasaray, uzun zamandır “Avrupa Fatihi” kimliğini sadece hafızayla taşıyordu. Eski kasetler, nostaljik maçlar, Kupa 2 zaferi… Ama yeni neslin gözlerinin önünde yazılan bir hikâye yoktu.

Şimdi var.
Frankfurt’tan sonra “yine mi olmaz?” diyenler, Liverpool galibiyetinde şaşırdı.
Bodo zaferinde “tesadüf değil galiba” diye düşünmeye başladı.
Ajax deplasmanında ise tablo netleşti:
Bu takım, bu oyunla, bu ciddiyetle yeniden Avrupa masasında ana yemek olarak konuşuluyor, meze olarak değil.

Dört maç, 9 puan.
Eksi 4 averajdan artı 2’ye çıkmış durumdalar.
Ligde liderlik, Avrupa’da ilk 8 hayalleri… Ve bunların merkezinde sakin, çalışkan, egosuz ama özgüveni çok yüksek bir teknik adam: Okan Buruk.

HEDEF ARTIK YALNIZCA İLK 24 DEĞİL

Sezon başında “İlk 24’e girmek zorunda” denilen Galatasaray, bugün ilk 16’yı, hatta ilk 8’i zorluyor.
Bunu da ucuz, şans golleriyle değil, oyuna hükmederek, rakibi boğarak, taktik planı sahaya kusursuz yansıtarak yapıyor.

Bugün Avrupa’daki tabloya bakan her futbolsever şunu görüyor:
Bayern, City, Real, Liverpool… Ve yanlarında Galatasaray.
Bu satırlarda bir Türk takımının adını okumak, yıllardır kurulan hayalin gerçeğe en çok yaklaştığı anlardan biri.

Elbette Şampiyonlar Ligi acımasızdır, her an her şey olabilir.
Ama şu kadarını net söyleyelim:
Bu konsantrasyon, bu savunma ciddiyeti, bu hücum kalitesi devam ederse Galatasaray için “neden olmasın?” cümlesi artık hayalperestlik değil, rasyonel bir ihtimal.

Bu geceyi sadece Galatasaraylılar değil, Türk futbolunun marka değerini önemseyen herkes ayakta alkışlamalı.
Johan Cruyff Arena’dan 3-0’la değil, özgüvenle, saygıyla, yeni bir kimlikle dönüyor Galatasaray.

Ve o kimliğin adı çoktan kondu bile:
Avrupa’da yeniden korkulan Galatasaray.

Saygı ve Sevgilerimle

Erdal Bozkurt